muslimchaingmai / ศาลาพักใจ / วาทะ คำคมจาก สามก๊ก

วาทะ คำคมจาก สามก๊ก

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ขอขอบพระคุณ

http://www2.srp.ac.th/~sodsri/student/samkok/index.htm

 

 

 

(1)

 

วาทะคำคม...

 

*อย่าดูหมิ่นความคิดท่านผู้เฒ่า ก่อนที่ท่านจะอยู่มาได้ถึงเพียงนี้ ใครจะรู้บ้างว่าท่านได้ฝ่าอุปสรรคใดมาบ้าง

 

*ผู้นำที่แท้จริง ไม่กระหายที่จะเป็นหัวหน้า ไม่แสวงหาลูกน้อง แต่เมื่อคราวได้เป็น ก็รับภาระอย่างอาจหาญ

 

*ผู้ปกครองที่สามารถครอบงำประชาชนอยู่ได้ เพราะประชาชนก้มหัวให้

 

*ความเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ผู้ยึดอำนาจได้ กุมหัวใจประชาชนได้ ก็ได้เป็นผู้นำ

 

*คนเรามิได้เลือกอาชีพของเขา แต่ถูกอาชีพเป็นฝ่ายเลือก

 

*ในการพ่ายแพ้ บางคนแพ้เพราะฝีมือไม่ถึง บางคนแพ้เพราะประมาท แต่ที่มีบางคนอาจแพ้เพราะใจตนเอง

 

*เกิดเป็นลูกผู้ชาย จะลำบากอย่างไรไม่สำคัญ ควรเป็นตัวของตัวเอง อย่าขายตนให้แก่ใคร

 

*ราษฎรถือเรื่องปากท้องเป็นเรื่องใหญ่ และสำคัญ

 

*สมาคมกับผู้คน เจรจาต้องไพเราะ มารยาทอ่อนโยน แต่จิตใจนั้นต้องคงมั่น

 

*นกยังมีกิ่งไม้ให้จับ เกิดเป็นคนไม่มีที่อยู่ มันน่าอดสูนัก สู้นกก็ไม่ได้

 

*จะเก่งปานใดก็ตาม แม้นไร้คนดีมีสติปัญญาร่วมคิด กิจการทั้งหลายทั้งปวงก็เคลื่อนไปไม่ได้

 

*คำโบราณ คือข้อคิดจากประสบการณ์คนเล่า ฟังไว้ย่อมมีประโยชน์ สำหรับคนใหม่

 

*อย่ามีจิตคิดร้ายผู้อื่น แต่ต้องระวังผู้อื่น

 

*ทำดีควรมีรางวัล เพื่อเป็นกำลังใจ สำหรับคนอ่อนแอ แต่ผู้ทำดีไม่ควรหวังรางวัล จึงจะชื่อว่าทำดีแท้

 

*ดีชั่วอยู่ที่ตัวเรา ไฉนจะต้องรอให้เขาสรรเสริญ ไฉนจึงจะต้องคอยให้คนเขานินทา

 

*ทำดีต่อทุกคนนั้นถูกต้อง แต่กับคนร้ายนั้นเราต้องระวังด้วย

 

*เกิดเป็นลูกผู้ชาย ควรหรือจะมาสิ้นความคิด หนทางยังมีข้างหน้า ต้องดั้นด้นฟันฝ่าไป

 

*คิดการสิ่งได ไม่ใฝ่หาผู้มีสติปัญญาร่วมคิดด้วย การนั้นจะสำเร็จได้อย่างไร

 

*อุดมการณ์ไม่ตรงกันไม่ควรร่วมธุรกิจด้วยกัน

 

*ผู้ชนะคือพระราชา ผู้แพ้คือโจรขบถ

 

*ในโลกมีการแข่งขันมากมาย ผู้ไม่เข้าแข่งจึงพบความแพ้ แต่ผู้เข้าแข่งขันก็ใช่ว่าจะชนะเสมอไป ย่อมพบความแพ้บ้างชนะบ้าง

 

*ใคร่ครวญต้องช้าๆ ลงมือทำต้องรวดเร็ว

 

*ผู้ที่ไม่คิดการณ์ไกล มักประสบความทุกข์ยากเมื่อจวนตัว อยู่ในยุทธจักร จะรู้จักมิตรอย่างเดียวหามิได้ ยังต้องรู้จักศัตรูด้วย ศัตรูบางคนเป็นเหมือนหูดสิว อันเป็นกายภายนอก จะเอาเล็บสะกิดเสียก็หายไป แต่บางคนเป็นเช่นวัณโรค ซึ่งเป็นที่กายภายใน ก็ยากที่จะรักษาให้หายได้

 

*ภูมิของคนมิได้อยู่ที่ชาติกำเนิด แต่อยู่ที่คุณธรรมและความรู้ ถ้าจะแข่งภูมิกัน ควรจะเอาสองสิ่งนี้มาแข่งกัน ถึงจะเชื่อว่าเป็นความยุติธรรม

 

*อันธรรมดาการสงครามนี้มีอยู่ห้าประการ ประการหนึ่งเห็นว่าต้านทานได้ ก็ให้คิดออกมารบพุ่งจงสามารถ ประการหนึ่งถ้าเห็นสู้มิได้ ก็อย่าออกมารบพุ่ง ให้รักษาบ้านเมืองไว้ให้มั่นคง ประการหนึ่งถ้ารักษาเมืองไว้ไม่ได้ ก็ให้หนีเอาตัวรอดไปเสีย แลอีกประการหนึ่ง ถ้าไม่ออกมาอ่อนน้อมโดยดี ก็ควรที่จะตาย

 

*มัวกางตำราแก้ไขปัญหา จะแก้ไขอะไรได้ทัน กว่าจะหาพบทุกอย่างก็สายเสียแล้ว ปัญหาอดีตต้องแก้ไขด้วยปัญหาอดีต ปัญหาปัจจุบันก็ต้องแก้ไขด้วยปัญญาปัจจุบัน ในเมื่อปัญหาอดีตกับปัจจุบันต่างกัน ปัญหาที่เกิดในปัจจุบันจะมีอยู่ในตำราก็หาไม่

 

*อันธรรมดาเกิดมาเป็นชาย เมื่อปรารถนาจะเป็นใหญ่ แม้ได้ดีที่ไหน ก็จะทำการที่นั้น อันจะคิดรั้งรออยู่ มัวแต่กลัวโน่น กลัวนี่ นานไปภายหน้าหากเป็นของผู้อื่นแล้ว จะคิดทำการต่อภายหลัง จะยากลำบากกว่า

 

*มังกร ถึงอย่างไรๆ ก็น่าเกรงกลัว แต่มังกรที่อยู่หนองน้ำตื้นๆ ไม่แสดงพิษสงมากเท่าไร มักกรที่อยู่ในทะเลใหญ่น้ำลึกนี่ซิ ยากที่จะกำจัดได้ยากที่จะกำจัดลงได้ง่ายๆ

 

*อันผู้มีสติปัญญานั้น ถ้าจะคิดสิ่งใดก็กว้างขวางโอบอ้อมอารี อุปมาเหมือนกับว่า บุคคลกลืนแก้วอันเป็นทิพย์ไว้ในท้อง ถ้าไปสถานที่ใดถึงเวลาค่ำมืด ก็เล็ดลอดสว่างไปด้วยรัศมีแห่งแก้วนั้น ถ้าคิดสิ่งใดก็รู้จักทีหนัก ทีเบาได้ รู้จักยักย้ายถ่ายเทมิให้ผู้ล่วงรู้ถึง จึงจะนับได้ว่า ผู้นั้นเป็นผู้มีสติปัญญาลึกซึ่ง

 

*ผู้ปรารถนาครองเมือง ต้องรู้จักเกลี้ยกล่อมบุคคลให้เลื่อนใส มีวิธีจูงใจผู้คนให้คล้อยตาม สามารถชักชวนผู้คนให้ร่วมเป็นพวก จึงจะสำเร็จในอำนาจ

 

*อันธรรมดานกจะทำรัง ก็ย่อมจะแสวงหาซึ่งพุ่มไม้ชัฏ จะได้ทำรังอยู่เป็นสุข ถึงลมพายุใหญ่จะพัดหนักมา ก็มิได้อันตราย ผู้เป็นลูกน้องจะหานาย ให้พิเคราะห์ดูผู้มีใจโอบอ้อมอารี มีสติปัญญานำพาไปได้รอดไม่วอดวาย

 

*เมื่อผู้มีอำนาจเอามือปิดหูตัวเอง ก็ไม่ได้ยินเสียงของประชาชน เมื่อไม่ฟังเสียงคัดค้านก็ปกครองตามอำเภอใจ เมื่อประชาชนเอามือปิดตาตัวเอง ก็มองไม่เห็นความชั่วร้ายของผู้มีอำนาจ เมื่อไม่เห็นความบกพร่อง ก็ถูกครอบงำ

 

*ผู้นำที่บำบัดทุกข์บำรุงสุข ดูแลประชาชนให้ปลอดภัย ประชาชนก็ยกย่องให้เป็นผู้นำเสมอไป หากเมื่อใดปล่อยให้ประชาชน อยู่กันไปตามยถากรรม ไม่ดูแลทุกข์สุข ประชาชนก็ไม่สนในผู้นำเช่นนี้เหมือนกัน

 

*การปกครองบ้านเมืองเป็นงานใหญ่ ผู้จะทำหน้าที่นี้ได้ นอกจากจะเป็นผู้มีสติปัญญาแล้ว ยังจะต้องมีความโอบอ้อมอารีอีกด้วย จึงจะสามารถทะนุบำรุงราษฎรให้เป็นสุขได้

 

*ยกย่องเขาไปเถอะ ถ้าเขามีอะไรให้น่ายกย่อง เพราะทุกคนชอบการยกย่องทั้งนั้น ไม่มีใครชอบการดูหมิ่นดูแคลน ไม่ว่าคนเล็กหรือคนใหญ่

 

 

 

สำนวนเด่น...

 

แผ่นดินเป็นจลาจลครั้งนี้ หาผู้ใดคิดทำนุบำรุงไม่

ถ้าชีวิตข้าพเจ้าตายก็ตายเสียเถิด

ขอให้ท่านอยู่รอดจะได้คิดการทำนุบำรุงสืบไป

(ตอนที่5:โจหองช่วยโจโฉตอนตามตีตั๋งโต๊ะ พาโจโฉหนีข้ามแม่น้ำสำเร็จ)

 

ภรรยาเหมือนเสื้อผ้า

ขาดหรือหายไปก็หาใหม่ได้

พี่น้องเหมือนแขนซ้ายขวา

ขาดแล้วยากที่จะต่อได้

(ตอนที่12:เตียวหุยหนีลิโป้ไปหาเล่าปี่แล้วคิดฆ่าตัวตาย)

 

อันคำโบราณกล่าวไว้ว่า

ผู้จะตั้งตัวเป็นใหญ่

ถึงจะมีบ้านเมืองได้ก็เอาแต่ชัยชนะเท่านั้น

ผู้ใดเป็นเสี้ยนหนามก็ทำอันตรายผู้นั้น

มิได้ทำอันตรายแก่บุตรภรรยาและราษฎรทั้งปวง

(ตอนที่17:บิต๊กกล่าวแก่ลิโป้ ตอนที่ลิโป้ตีเมืองเสียวพ่ายของเล่าปี่แตก)

 

อันธรรมดาการศึกนั้น

ถ้าจะว่าสิ่งใดกับแม่ทัพนายกอง

จงประมาณการให้แน่นอนก่อนจึงว่า

(ตอนที่23:เตียวเลี้ยวทัดทานกวนอูดูฝีมืองันเหลียงก่อนออกรบ)

 

อันธรรมดาพี่น้องกันนั้น

อุปมาเหมือนหนึ่งแขนซ้ายแขนขวา

เหตุใดท่านจะมาคิดใจเบาตัดแขนซ้ายขวาเสียนั้นไม่ควร

(ตอนที่ 29:อองสิ้วเข้าห้ามปรามอ้วนถำมิให้รบด้วยอ้วนซง)

 

อันคำโบราณกล่าวไว้ว่า

ธรรมดาเป็นข้าท้าวบ่าวพระยา

ให้ตั้งใจจงรักภักดีต่อนาย

ถ้าเจ้านายนั้นมีความสุขก็พลอยสบายด้วย

แม้มีทุกข์ร้อนก็จงให้ทรมานกายลำบากด้วยจึงจะควร

(ตอนที่ 30: โจโฉชวนซินเบ้งมาอยู่ราชการด้วย)

 

อันฮกหลงกับฮองซูสองคนนี้

ถ้าได้เป็นที่ปรึกษาด้วยแต่ผู้ใดผู้หนึ่ง

ก็อาจสามารถจะคิดปราบปรามศัตรูแผ่นดินให้สงบได้

binmusaSat Oct 23 2010 23:18:57 GMT+0700 (ICT)