storyboard / เรื่องเล่า สยิวกิ้ว / เมย์...หมอสาวคนใหม่

เมย์...หมอสาวคนใหม่

เมย์...หมอสาวคนใหม่ ตอนที่ 1-12

  เสียงตะโกนเรียกจากด้านหลัง ทำให้ เมย์ "บุษบา" นักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายที่กำลังจะเดินขึ้นตึกผู้ป่วยต้องหันกลับไปมอง แต่เมื่อแลเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีสวมชุดกราวน์สีขาวกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้า มาหา เธอรีบหันหลังกลับพร้อมรีบก้าวเท้าขึ้นไปบันไดในทันที
"เมย์ เดี๋ยวก่อน" ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับดึงแขนของเมย์เอาไว้ ทั้งคู่ยื้อฉุดแขนกันตรงบันไดทางขึ้นนั่นเอง
"ต้อม! ปล่อยมือเมย์เดี๋ยวนี้นะ เราไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องพูดกันอีกแล้ว"

ต้อ ม "วีระชัย" นักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายเช่นกัน ใครๆ ในมหาวิทยาลัยก็ทราบดีกันว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน เมย์นั้นเป็นถึงดาวมหาลัย มีตำแหน่งนางงามนพมาศเป็นเครื่องการันตีถึงความสวยของเธอ ส่วนต้อมนั้นก็เป็นนักเรียนแพทย์ที่มีผลการเรียนดียอดเยี่ยมเกียรตินิยม อันดับหนึ่ง และกำลังถูกชักชวนให้มาเป็นอาจารย์ของมหาวิทยาลัยเมื่อศึกษาจบ

"เมย์กำลังเข้าใจผิดนะ"
"ค่ะ เมย์เข้าใจผิดไป เข้าใจผิดที่คิดว่าต้อมรักเมย์ แต่ตอนนี้เมย์ตาสว่างแล้ว"
"เมย์ ต้อมขออธิบายเรื่องนี้หน่อย"
"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ปล่อยมือเมย์ได้แล้ว เดี๋ยวเมย์จะไปขึ้นวอร์ดสาย"
"เมย์..ต้อมอยากจะ.."
"ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ลาก่อนค่ะต้อม"

* * * * * *

"เมย์ ชั้นได้ข่าวว่าแกลงชื่อไปอำเภอบ้านป่าหลังเขานั่นเหรอ?"
"อื่อ..ใช่ ทำไมเหรอมินท์?" เมย์ที่กำลังออกตรวจคนไข้บนตึกผู้ป่วย เงยหน้าจากแฟ้มประวัติผู้ป่วยขึ้นมองมินท์เพื่อนสาวที่เดินเข้ามาทัก

มินท์ "สุชาดา" เพื่อนสนิทของเธอ รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนชั้นมัธยม มินท์มาจากครอบครัวนายทหาร เป็นคนรักเพื่อน เรียนเก่งแต่เธอไม่ชอบอาชีพหมอ จึงหันไปเรียนด้านเภสัชแทน ตอนนี้ทำงานใช้ทุนในโรงพยาบาลของมหาลัย ความสวยของมินท์นั้นไม่ด้อยไปกว่าเมย์เลย เมย์นั้นออกไปทางสวยหวาน ส่วนมินท์สวยน่ารัก ตอนปีหนึ่งทั้งสองได้ฉายาว่าคู่หูดูโอ เพราะไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มักจะพบทั้งสองคนอยู่ด้วยกันเสมอ

"เฮ้ย! ที่นั่นมันกันดารมากเลยนะ หมอกี่คนๆ ที่ไปอยู่มาแล้ว หนีออกมาแทบไม่ทัน แล้วแกคิดยังไงถึงไปทำงานที่นั่น"
"เราอยากหลบไปที่ไกลๆ ซักพักนะ"
"แล้วต้อมละ..ไหนว่าจบแล้วจะไปเป็นอาจารย์ด้วยกันไม่ใช่เหรอ?"
"อย่าไปพูดถึงเขาอีกเลย เราไม่อยากจะฟัง"
"เฮ้ย!!! .. อย่า..อย่าบอกนะว่าแกสองคนเลิกคบกันแล้ว"

เม ย์ไม่ตอบ ก้มหน้าลงอ่านประวัติการรักษาของผู้ป่วยต่อ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ ในใจของเธอปวดร้าวเหลือเกิน อยากจะลืมเขาคนนั้นให้หมด นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอตัดสินใจย้ายตัวเองไปทำงานที่ไกลๆ จะได้พ้นจากเขาเสียที
"เออ .. ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก แล้วแกจะไปเมื่อไหร่ละ" มินท์เห็นท่าทีของเพื่อนสาวจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
"ไม่ รู้เหมือนกัน ต้องรอเดินเรื่องให้เสร็จก่อน แต่ก็คงเร็วๆ นี้แหละ .. เอ่อ..มินท์ เราค่อยคุยเรื่องนี้กันวันหลังต่อนะ เมย์ขอไปตรวจคนไข้ก่อน"

มินท์ มองตามหลังเพื่อนสาวอย่างกังวลใจ เมย์..คนที่ร่าเริง ยิ้มง่าย หายไปไหน คงเป็นเพราะเรื่องฉาวของต้อมนั่นแหละ ไอ้บ้าเอ๊ย..มาทำให้เพื่อนชั้นต้องมาเป็นแบบนี้ แล้วนี่เมย์ดันลงชื่อขอไปทำงานซะไกลปืนเที่ยงขนาดนั้น ชั้นละเป็นห่วงเธอจริงๆ

* * * * * *

ท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ที่ร้อนระอุ รถโดยสารประจำทางที่วิ่งเข้ามาจอดยังสถานีขนส่งประจำจังหวัดส่งฝุ่นฟุ้งตลบ พร้อมกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเนื่องจากผู้โดยสารที่นั่งมากับรถและคนที่รอ รถอยู่ที่สถานนีต่างพากันเบียดเสียดกันอยู่ที่หน้าประตูรถ เสียงเอะอะโวยวายดังไปทั่ว

"ตาคำ" ชายร่างใหญ่ผิวดำมะเมื่อม อายุราวๆ 40 กว่าปี ซึ่งนั่งอยู่ในร้านขายกาแฟข้างถนน เมื่อเห็นรถประจำทางเข้ามาเทียบสถานีก็รีบดูดโอเลี้ยงจนหมด แล้วเดิมข้ามถนนฝ่าฝูงชนที่เนืองแน่นตรงเข้ามาหารถคันดังกล่าวพร้อมกับสอด ส่ายสายหาหาคน...ไอ้ห่าเอ๊ย..คนเยอะยังงี้จะไปหาเจอได้ไงวะ เอ๊ะ..นั่นไง หญิงสาวคนสวยสดุดตาคนนั้นที่กำลังก้าวลงจากรถประจำทางมายืนที่ชานชลาสถานี หันซ้ายแลขวาอยู่นั่นไง
"คุณหมอเมย์ ใช่ไหมครับ" ตาคำเอ่ยทักหญิงสาวคนนั้น
"ใช่จ๊ะ"

เม ย์นั่นเอง หลังจากที่เดินเรื่องเสร็จ เธอก็รีบออกเดินทางมายังโรงพยาบาลที่ได้ติดต่อไว้ทันที ซึ่งทางผู้อำนวยการก็ได้แจ้งว่าจะจัดคนมารับเธอที่สถานีขนส่งแห่งนี้ วันนี้เมย์ใส่ชุดแบบสบายๆ เหมาะสำหรับการเดินทางไกล เสื้อเชิร์ตแขนสั้นสีชมพูอ่อนกับกางเกงสแล็คสีดำ ดูแล้วช่างเข้ากับบุคลิกของเธอเหลือเกิน

ตาคำเมื่อเห็นเมย์คุณหมอคน ใหม่ชัดตา ถึงกับตะลึงในความสวยของเธอ ใบหน้าที่สวยได้รูปมีเหงื่อซึมออกมา สองแก้มแดงปลั่งจากความร้อนอบอ้าว ทรวดทรงองค์เอวดูบอบบางอย่างกับนางละคร เสื้อที่ใส่ก็ช่างรัดรูปซะละเกินเน้นให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มชูชันออกมา สะโพกกลมกลึงได้รูปที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงขายาวสีดำดูแน่นหนั่น ตาคำสูดลมหายใจลึกๆ ระงับใจไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน

"ช.เชิญทางนี้ครับ คุณหมอใหญ่ท่านให้ผมมารับครับ .. มา ผมช่วยถือกระเป๋าให้ .. ทางนี้ครับคุณหมอ" ตาคำเอ่ยอยากตะกุกตะกัก พร้อมกับเอ่ยปากช่วยยกกระเป๋าใบใหญ่ของเธอ
"ขอบใจจ๊ะ"

รถที่ตาคำ เอามารับเธอเป็นรถจิ๊ปเก่าๆ คันหนึ่ง ดูจากสภาพแล้วคงใช้งานมาอย่างสมบุกสมบัน เมย์เห็นแล้วถึงกับยิ้มที่มุมปาก นี่คงเป็นรถของโรงพยาบาลที่เอาไว้ใช้ออกตรวจเยี่ยมผู้ป่วยกระมัง?

"ขอบใจมากนะลุง..เอ่อ..."
"เรียก ผมว่าตาคำก็ได้ครับ ใครๆ ก็เรียกผมอย่างนั้น" ตาคำบอกชื่อของตนเองออกไปในขณะที่กำลังยกกระเป๋าของเมย์ใส่เข้าไปท้ายรถ แต่แกก็ไม่ได้บอกทั้งหมดหรอก เพราะที่โรงพยาบาล ใครๆ มักจะเรียกแกลับหลังว่า ตาคำลามก เพราะเวลาแกกินเหล้าทีไร มักจะออกอาการป้อสาวๆ ทุกครั้ง แต่ก็ไม่มีใครโกรธแกจริงๆ จังๆ ซักที เป็นเพราะแกเป็นคนมีน้ำใจ ใครไหว้วานให้ทำอะไรแกไม่เคยขัดรีบทำให้อย่างขมีขมัน

"ขอบใจมากจ๊ะตาคำ ถ้าไม่มีตาคำมารับ ชั้นคงลำบากแย่เลย"
"ไม่เป็นไรครับ ..ผมยินดีรับใช้ วันหลังถ้าคุณหมอมีธุระอะไร ก็เรียกใช้ผมได้ครับ"
"ขอบคุณมากจ๊ะ...เอ่อ...แล้วนี่เราต้องไปอีกไกลไหม"
"ไม่ไกลหรอกครับคุณหมอ เย็นๆ ก็ถึงแล้วครับ"
"ฮู้ว...ถึงตอนเย็นๆ ก็อีก 2 ชั่วโมงนะซิ"
"ก็คงประมาณนั้นแหละครับ ..."

ระหว่าง ที่นั่งรถไปนั้น ตาคำก็ชวนเมย์พูดคุยเพื่อสร้างความคุ้นเคย ช่วงแรกๆ เธอก็หัวเราะไปกับคำพูดตลกๆ ของแก แต่เนื่องจากเธอนั้นนั่งรถเดินทางมาทั้งวัน พอเวลาผ่านไปได้พักใหญ่ เมย์ก็เผลอเคลิ้มหลับงีบไป ตาคำเห็นดังนั้นจึงไม่ส่งเสียงรบกวนปล่อยให้เธอหลับไปอย่างสบาย แต่แล้วจะเป็นเพราะสวรรค์บรรดาลหรือนรกแกล้ง ในจังหวะที่เธอพลิกตัวขยับกายนั้น เจ้าสาบเสื้อมันเปิดเป็นช่องมองลอดเข้าไปเห็นชั้นในลายลูกไม้ที่ห่อหุ้มเต้า อิ่ม รวมถึงหน้าท้องขาวผ่อง

ตาคำเห็นอย่างนั้นถึงกับกลืนน้ำลายดัง เอือกใหญ่ แม่เจ้าโว๊ย...ผิวขาวฉิบหายเลย อูยย แม่ง.นมก็ใหญ่ หน้าก็สวย ปากแดงโคตรน่าจูบ ห่าเอ๊ย..ตอนเดินเมื่อกี๋นะ ตูดแม่งสบัดไปมา น่าขยำขยี้ อย่างนี้ถ้ากูได้เย็ดซักที จะไม่ลืมพระคุณเลยว่ะ ตาคำเริ่มห้ามใจไว้ไม่อยู่ แกค่อยๆ เอื้อมมือยื่นออกไปช้าๆ หางตาก็เหลือบดูเมย์ที่ยังคงหลับตาพริ้มอยู่ แกค่อยๆ วางมือไปบนขาอ่อนของหญิงสาว ลูบไล้เบาๆ ด้วยเกรงว่าหญิงสาวจะตื่นขึ้นมา อูย...นุ่มมือฉิบหายเลยวะ.. เมย์นั้นยังคงหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทาง ตาคำได้ใจลูบต้นขาของหญิงสาวหนักมือขึ้น

"อืมม..." เสียงครางในลำคอของเมย์ทำให้ตาคำตกใจรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน แต่เธอก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา เพียงแต่ขยับกายเล็กน้อย แต่ก็ทำให้สาบเสื้อเปิดช่องกว้างมากขึ้น จนเห็นเนินอกขาวผ่องของเธอชัดตา ตาคำค่อยยื่นมือของแกออกไปอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายไม่ใช่ต้นขาเนื้อนุ่มอีกแล้วแต่เป็นปทุมถันอวบอิ่มของเธอ ต่างหาก ใจของตาคำเต้นไม่เป็นจังหวะ มือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น อีกนิดเดียวมือหยาบหนาของแกจะได้สัมผัสเต้านมเต่งตึงขาวผ่องที่อยู่ตรงหน้า แล้ว...อีกนิดเดียววววว....

TeddybidThu Oct 29 2009 15:29:21 GMT+0700 (ICT)